.

Μετά την ακολουθία

2012-02-11T15:33:00.000-08:00

Ποσώς μετρούσε πάλι η πλαστική ικανότητα:

οι ψηλωμένοι γοφοί, τα λοξεμένα βλέμματα

κι η λιγωμένη φωνή εξίσου

Όλες οι μάχες διαλέχτηκαν σαν παράδοξα

όλοι οι χείμαρροι φράχτηκαν με ρελαντί

κι η εθνική λοταρία κλήρωνε μονά μόνο'

το κανονικό γεννούσε το κανονικό

το άγριο γεννούσε το ήμερο

κι όλοι δοκίμαζαν έναν σεβασμό γι' αυτό

Τα θύματα της γενιάς της ποίησης

κοιμήθηκαν απ' το υστέρημα όλων

κατά το γνώρισμα του δικαίου

Μα βγήκαν τόσες ξαστεριές τα ασπρόρουχα

τόσα βουνά οι σκούφοι, τόσα ποτάμια οι βελονιές

τόσα χωράφια τα κομποσχοίνια, τόσες θάλασσες τα κεριά

που άλλαξε άρδην το σύμπαν πάλι

στο ρυθμό της χειρότερης τρέλας.

Στέργιος Σκώτος

Το πρώτο ραντεβού

2012-01-24T08:11:00.000-08:00

Μη με μαλώνεις άδικα'

τα αστέρια μπορεί να είναι

άχρηστα σημαδάκια μιας

κραυγαλέας καθαρεύουσας

μα άκου πως ξαναφυτρώνει το πένθος:

ανάγλυφες ταινίες σφιχταγγαλιάζουν μαλλιά λουσμένα σε ελαιόλαδο

κι οι πεθαμένοι βγαίνουν να ψωνίσουν καινούρια κτερίσματα

Μάταια σπέρνεις κόμπους στο κτένι'

θα υποφέρει κι άλλο ο αλωνάρης το δρεπάνι του

και τα ζιζάνια προάγονται σε όρθια καλλωπιστικά

τα λουλούδια μπορεί να είναι

μικρόψυχη απόδοση μιας

υποθετικής δευτερεύουσας

μα δες πως ζαχαρώνει το ξημέρωμα

Να πάρεις πίσω την κουβέντα

που μου κατάφερες κατάχαμα'

'δοσμένο είναι' μόνο ότι

αργά ή γρήγορα θα ξαπλώσουμε

δίπλα δίπλα σ' ένα παιδιάστικο φυτολόγιο

κι όσο μας πλακώνουν οι αρωματισμένες σελίδες

άλλο τόσο θα χάνουμε τους στίχους μας.

Στέργιος Σκώτος

Απουσία του

2012-01-13T04:24:00.001-08:00

Αν αλίμονο προλάβαινα να γράψω

κάτι του ποδιού συνάμα θεόρατο

να χω να επιδείξω πέρα απ' το νεόφερτο παλτό

και το ακριβό πουκάμισο με τη στρωτή τσάκιση'

Λιγουλάκι νά 'σκυβα για μια βόλτα

στην κουνιστή καρέκλα όπως παλιά

θα φτανα εκεί άλλος άνθρωπος

ίσαμε και μια ώρα αργοπορημένος!

Ικανό με είχα να ξεσπαθώσω τον πυρωμένο κρεμανταλά

να σκαρφαλώσω νυχτιάτικα στο πατάρι

να μαντάρω τους πόντους που 'χαν φύγει

μα φοβήθηκα μην ταράξω τα αφώτιστα'

Προτίμησα τελευταία στιγμή να βουτήξω

στο νέφος του εξωτικού αρώματος:

γυάλινα, ορθογώνια, ιαπωνικά κυπαρίσσια

παλάτια, ναοί, θερμά προσκυνητάρια

Σχεδόν γκρέμισα μανιασμένος την εξώπορτα

και έπιασα το μέτρημα των συλλογών που χρωστούσα

όλες βαπτισμένες μα ούτε καν αρχινισμένες

πρέπει να'ταν παραπάνω από δέκα χέρια'

Τα 'σφιξα όλα σχεδόν γύρω από εκείνον

ψαχουλεύοντας τι είχε να πει το κορμί

μόνο με το τελευταίο και γερότερο

ύψωσα το ποτήρι μου στους ποιητές δίχως έργο

Κι έφτασα σπίτι πιο ένδοξος από ποτέ

με φωτοστέφανο κίτρινο σαν το κρασί

στόμα γεμάτο χρυσά φιλιά

και τη δουλειά τελειωμένη'

Πετούσε το τεφτέρι όσο έλειπα

ακόμη ψηλότερα από μενα

κι ήταν αλήθεια για κορνίζωμα

ετούτη η μονοκοντυλιά.

Στέργιος Σκώτος

Τα πανίερα όργανα

2011-12-16T06:02:00.001-08:00

Κανείς δεν περίμενε εκείνη τη βροχή των βλημάτων καταμεσής του καλοκαιριού. Οι μετεωρολόγοι είχαν αποφανθεί με επιστημονική αυστηρότητα και ενοχλητική επιμονή σε όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης υπό το πρόσταγμα του Μαέστρου: ' Ο Ιούνιος του 2011 θα είναι ο ξηρότερος μήνας όλων των εποχών με θυελλώδεις ανέμους και καθόλου κατακρημνίσματα. Σας απαγορεύω αυστηρά να παραφράσετε την πρόβλεψή μου παρά μόνον για να προσθέσετε αντιπροσωπευτικά παραδείγματα των κατακρημνισμάτων όπως : ψιλόβροχο, χαλάζι, βροχή και χιόνι στο τέλος της ομιλίας σας.' Είχε μια ψυχαναγκαστική εμμονή ο Μαέστρος να κλιμακώνει το λόγο του με τον ίδιο τρόπο που έκανε έρωτα στην Καμίλα. Στην αρχή κολλούσε τα υγρά χείλη του στα δικά της και άφηνε να στάξει σαν από στόμιο ενός μορμολύκειου σάλιο πηχτό και διαυγές που ανάδευε με κυκλικές κινήσεις της γλώσσας έτσι που μερικά λεπτά αργότερα ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις τι ποσοστό του καθενός περιείχε το τελικό μίγμα. Όταν εκείνη κατάπινε το ηδύποτο, όχι με την διεκπεραιωτική ανία μιας γευσιγνώστριας αλλά με το μεθυστικό ενθουσιασμό της παρθενικής σαμπάνιας, ο Μαέστρος σκαρφάλωνε πάνω της γραπώνοντας τις λαβές του διάφανου στήθους της και έσπρωχνε κατά την ανάβαση τους προσαγωγούς της με τα γόνατα, ώστε να έχει τέλεια θέα του υγρού αιδοίου της.

Ο πούτσος του θέριευε αμέσως και εκείνος έφτυνε χοντρές, παχύρρευστες σταγόνες σιέλου με στόχο το αιματωμένο έμβολο. Κατά τη διάρκεια αυτού του πρωτόγονου τρόπου λιπάσματος δυο φαντασιώσεις στοίχειωνουν το μυαλό του Γενικού Διευθυντή της Υπηρεσίας Προβλέψεων. Στην πρώτη εκδοχή φορά σκουρόχρωμη μπλε φόρμα εργασίας και στέκεται στην αρχή μιας ανθρώπινης αλυσίδας εκατό εργατών. Καθήκον τους είναι να γεμίσουν ένα ειδικά διαμορφωμένο πτυελοδοχείο σε σχήμα γιγάντιας λεκάνης που γλιστρά σε ατσάλινο ιμάντα και σταματά ακριβώς κάτω από το πηγούνι του κάθε εργάτη για λίγα δευτερόλεπτα, με απώτερο στόχο σε ένα εργασιακό οκτάωρο να συσσωρευτεί αρκετό σάλιο για να λιπάνει έναν πλαστικό, λευκό πολιορκητικό κριό με φαλλικό σχήμα που εικονίζεται σε μια μικροσκοπική οθόνη . Οι εργάτες γνωρίζουν ότι εκεί προβάλλεται μια ζωντανή απεικόνιση των όσων συμβαίνουν σε κάποια άλλη αίθουσα , πιθανώς στην άλλη μεριά της φάμπρικας, αλλά κανείς τους δεν έχει υπάρξει μάρτυρας του 'θεϊκού λουσίματος' όπως αποκαλούν τα παλαιότερα στελέχη το τελικό στάδιο , καθώς η βάρδια λήγει πάντοτε αρκετά νωρίτερα. Στη δεύτερη εκδοχή ο Μαέστρος εχει χτενίσει τα μαλλιά του σε χωρίστρα και φορά το επίσημο σκούρο, ριγωτό κοστούμι του με ταιριαστά χοντρά, κοκκάλινα γυαλιά. Οι άνθρωποι στις κερκίδες επευφημούν το προηγούμενο ζευγάρι των διαγωνιζομένων που μόλις έχουν τελείωσει το νούμερό τους. Στο διάστημα των τηλεοπτικών διαφημίσεων εκείνος αρχίζει να κερώνει υπομονετικά ένα ζευγάρι χρυσά παγοπέδιλα που στη συνέχεια φορά στην προστατευόμενή του , μια ξανθιά χορεύτρια με αυστηρό, ψηλό κότσο και μάτια που μοιάζουν με ενεργό κρατήρα ηφαιστείου. Μόλις ηχήσει το ειδοποιητικό σήμαντρο εκείνος μηχανικά στέκεται πλάι της και της ψιθυρίζει στο αυτί την ίδια πάντα πρόταση: ' Καλό ταξίδι, μικρή μου '.

Τις περισσότερες φορές, όμως, οι σταγόνες δεν έβρισκαν το στόχο τους και γλιστρούσαν στα μπούτια της Καμίλας σαν μικροί καταρράκτες. Επειδή δε το αιδοίο της ήταν ιδιαιτέρως τριχωτό και κατάμαυρο σαν πτέρωμα κορακίου, συχνά είχε περάσει από το μυαλό του Μαέστρου να αιχμαλωτίσει εκείνη την εικόνα σε φιλμ , να την εμφανίσει σαν άλλος ταχυδακτυλουργός σε σκοτεινό καπέλο, να εμφιαλώσει την υγρότητά της σε κάδρο και να την εκθέσει δίπλα στη συλλογή του από άδεια μπουκάλια ακριβών ουίσκη βαπτίζοντάς τη: ' Τα δάκρυα της αβύσσου'. Αντί να υποκύψει σε μια τόσο κακόγουστη πράξη , ομως , γλιστρούσε προς τα πίσω σαν αθλητής σε γραμμή εκκίνησης και στην απόλυτη ησυχία του σκότους μια ικετευτική λέξη της Καμίλας ηχούσε δυνατότερα από το πιστόλι του διαιτητή . Ο αγώνας ταχύτητας ήταν εξαιρετικά σύντομος μα ολωσδιόλου έντονος. Ο Μαέστρος προέβλεπε πάντα σωστά τη βροχόπτωση στους λοφίσκους της Καμίλας, με πνεύμα διαυγές όσο η κάθε ξέχωρη στάλα, κι όταν έκοβε την κορδέλα της νίκης, χαλάρωνε τη λαβή του εναγκαλισμού σαν να ελευθέρωνε αλεξίπτωτο σε ανώμαλη προσγείωση επί ερημωμένης παραλίας . Τίναζε την άμμο από το παντελόνι και ένας αμίμητος παροξυσμός μορφασμών τον κυρίευε. Το τέλος ήταν ονειρικό, ο κότινος μοιραζόταν λευκός ανάμεσα στους δύο και στη σιωπή που ακολουθούσε καταϊδρωμένη, μπορούσαν να κλάψουν ελεύθεροι και στεφανωμένοι, ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

Όταν η Καμίλα είχε ακούσει την πρόβλεψη του Μαέστρου την ημέρα εκείνη που τα μαργαριταρένια δόντια της έλαμπαν στον ουρανό, είχε ξεσπάσει σε γέλια και ακολούθως ποτίσει χωρίς κανένα δισταγμό την καράφλα του με το λάστιχο ποτίσματος αρνούμενη να χωνέψει τη βλακεία των λεγομένων του. Η ίδια μάλιστα είχε σημειώσει με περιπαικτική διάθεση : ' Μέχρι και εγώ μαζί σου στο κρεββάτι μας θα είμαι υγρότερη τούτο το Καλοκαίρι '. Τώρα, διαψευσμένη και πιο στεγνή από ποτέ βλέπει το είδωλό της στην τζαμένια πρόσοψη της απέναντι εταιρείας να δοκιμάζει το λάστιχο ποτίσματος σαν ζωνάρι, σε ένα διπλανό παράθυρο το ίδιο είδωλο να παραπονιέται στην πωλήτρια για έλλειψη φαντασίας, παραδίπλα την υπάλληλο να παίζει έναν πανηγυρικό σκοπό στη φλογέρα, το ζωνάρι να ζωντανεύει, ένα χαζό χαμόγελο να ανθίζει και πάλι, για τελευταία φορά το είδωλό της να παραδίνεται στον πράσινο απρόσκλητο εραστή.

Κανείς δεν περίμενε εκείνη τη βροχή θραυσμάτων καταμεσής της πόλης, ούτε καν εγώ. Οι οδηγίες στους σκοπευτές ήταν σαφείς και απέριττες: ' Στοχεύσατε στην καρδιά'. Όλη εκείνη η φασαρία των σπασμένων γυαλιών μου θύμισε τα πρωτόλεια ποιήματα μου . Ένα τέτοιο ποίημα ήταν η Καμίλα , ψεύτικo , άκαμπτo , άχαρo , ξεψυχισμένo , ανέμπνευστo, εξαντλητικά επιδιορθωμένo. Ο ημιδιάφανος φάκελος ήταν η ύστατη δοκιμασία και η Καμίλα είχε αποτύχει εξοργιστικά παταγωδώς. Αν δεν ήταν ο Ασβέστης, του οποίου το στιλπνό τρίχωμα επιδρά τόσο υπνωτιστικά κατά τις θωπείες, δεν θα είχα υπομείνει τις ερμηνευτικές ανοησίες που τόλμησε να εκστομίσει για το κείμενό μου και ίσως τη σάρωνα με το μικρό όπλο πολυβόλο που κρέμεται κάτω από τη δεξιά μασχάλη μου . Αυτό θα σήμαινε , όμως , ότι δεν θα αποτεφρωνόταν όπως το απαιτούσε η συμφωνία, θα σήμαινε ακόμα ότι ο εκτυφλωτικός ήλιος των ποιητάδων που μου έκλειναν συνωμοτικά το μάτι με κάθε μικρό σύννεφο εκείνο το διαβολεμένο πρωινό θα απομακρυνόταν για πάντα. Κι αν υπέμεινα το φρικτότερο μαρτύριο όλων, παναπεί το ποίημα να ορθώνει δικό του λόγο εναντίον του πατέρα του, ήταν διότι ήδη απ' την αρχή γνώριζα ότι η επιχείρηση θα στεφόταν με ολόχρυσο, διαστημικό μετάλλιο. Και να που το νέο μου ποίημα καταφτάνει εγκαίρως τώρα με το μονάκριβο, χάλκινο και στοργικά στιλβωμένο δίσκο του ανα χείρας φορτωμένο πανίερα όργανα. Με αξιοθαύμαστη ευκολία, ακόμα και για μένα που τον τραγούδησα, έχει απεκδυθεί το ρόλο του καφετζή για εκείνον του αρχιμάγιστρου. Η απεμπόληση της Καμίλας είναι ο ωκεανός που εξατμίζεται μπροστά στα μάτια του Ωκεανού, είναι το αυτάρεσκο χαμόγελο και το σφίξιμο των κορδονιών πριν ανέβω την ανεμόσκαλα για τον ήλιο, είναι η ολόδικη πύρινη θέση μου στην τράπεζα των κατεργάρηδων.

Ένα πλατάγισμα χιονισμένης ουράς και οι ουράνιες μουσικές ζυγώνουν, τα ποτήρια γεμίζουν αμβροσία, ο νεοφερμένος ξεστομίζει την πρώτη λέξη ενός νέου ποιήματος.

Ο Βαριάντας

2011-12-05T17:48:00.000-08:00

' Ας σταθούμε στο εξώφυλλο, αγαπητή ' όποιος αποδείχτηκε αρκετά οξύνους ώστε να διαρρήξει τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας της Εταιρείας και να εξαγοράσει τον Αλεξέι μας, αξίζει τη δέουσα προσοχή μας. Διακινδυνεύοντας να φανώ μικροαστικά ευγενικός και εστιάζοντας στην ιδιότητα σου της κυρίας, που οφείλω να ομολογήσω ότι με τόση φαντασία υποστηρίζεις, σε παρακαλώ πολύ, γλυκιά μου, να πλάσεις πρώτη το κορμί του θρασύτατου αποστολέα και ακολούθως να του εμφυσήσεις όση ψυχή ποθείς' είπα συνοδεύοντας την τελευταία φράση μου με μια ακαταμάχητη ψευτο-υπόκλιση και συγχρονισμένο σταύρωμα του ποδιού, περήφανος για τον εαυτό μου που σε εκείνη τη σκακιστική αναμέτρηση είχα παίξει μια τόσο τολμηρή βαριάντα δουλοπρέπειας και θηλυπρέπειας με στόχο την εμπιστοσύνη της βασίλισσας.

Επιπλέον, το πυρωμένο φως του ηλίου ζωγράφιζε τους καφέδες απελπιστικά νερουλούς και τις μαντλέν αντιορεκτικά στεγνές, ενώ η ετήσια, ορισμένη σύνοδος της Εταιρείας θα ξεκινούσε αυστηρά σε μία ώρα. Αυτή ήταν μια άλλη βαριάντα που πιο ταιριαστά θα τυπωνόταν σε Α4 στο πέρας ενός πολύπλοκου υπολογισμού που θα λάβαινε μέρος στα εσώψυχα ενός βοερού, ψυχρού και σίγουρα γκρίζου μηχανήματος με διαστάσεις ορθογώνιου δωματίου. Σκέφτομαι τώρα , πόσο θα έφριττε στο άκουσμα της λέξης ' βαριάντα ' ο εγκάρδιος φίλος μου και ποιητής, και φαντάζομαι ότι αν κατάφερνα να τον υγροποιήσω σε ενέσιμο ώστε να τρέξει στους νευρώνες μου και να ζήσει τα τελευταία λεπτά, όπως ακριβώς εγώ, μετά τη σωματοποίησή του θα ανέβαινε στο ολόλευκο τραπέζι λερώνοντας με τις ποιητικές αρβύλες του το πανάκριβο κάλυμμα και θα απήγγελνε με την μορφή ενός αυτοσχέδιου ρεπορτάζ την προσωπική του εκδοχή των δικών μου κακοδιατυπωμένων σκέψεων κοιτώντας κατάματα τον φλεγόμενο γίγαντα με ένα κουταλάκι για μικρόφωνο: ' Νέο χτύπημα του διάσημου πλέον εγκληματία Βαριάντα σημειώθηκε χθες σε κακόφημο στέκι της Αχαρνών . Το θύμα που οδηγήθηκε άμεσα σε σκιτσογράφο επαλήθευσε την περιγραφή του μελαχρινού, ψηλού και εντόνως τριχωτού νέου με σκούρα μάτια, ενώ έκανε λόγο και για ένα νέο στοιχείο, αυτό της εγγενούς βαρβαρότητας. Σημειωτέον ότι ο παράνομος μετανάστης χρησιμοποίησε πάλι την υπογραφή του, δηλαδή πουκάμισο εγκληματικά ανοιχτό και ελαφρό σκύψιμο που σκοπό είχε να επιδείξει το χτισμένο στήθος του, προτού σερβίρει το εκρηκτικό κοκταίηλ. Γιατροί επιβεβαίωσαν ότι η μπόμπα εξερράγη αρχικά στον οισοφάγο του θύματος και γλίστρησε μεθυστικά έως το στομάχι'.

Και πράγματι έτσι έγινε. Σαν να απασφάλιστηκαν ορμητικά τα εγχειρισμένα χείλη της Καμίλας: ' Ο αποστολέας είναι πρώτα από όλα αγενής για να διακόπτει με τις κακόγουστες αφέλειές του την ακριβή τελετουργία του πρωινού μας και για το λόγο αυτό αναπόφευκτα άνδρας. Η ροζ σκίαση υποδηλώνει ότι έφτασε εδώ με κραυγαλέα, γυναικεία αμφίεση, εικάζω, ενώ ο πρόχειρος, τσαπατσούλικος τρόπος που έχει στήσει το κείμενο του σημαίνει ότι δεν αφιέρωσε αρκετό χρόνο και σκέψη στο σχεδιασμό της. Φορούσε επομένως αυτονόητα υπερμεγέθη, σκούρα γυαλιά ηλίου, μια φτηνή, ξανθιά περούκα χαμηλής ποιότητας σε στυλ bob cut πιθανότατα και κάποιο ελαφρύ φόρεμα που ψάρεψε από καλάθια λαϊκής. Η καμήλα Δρομέας που στολίζει το πακέτο με τα τσιγάρα υποδηλώνει ότι έφτασε εδώ μετά από κοπιαστικό ταξίδι και η μία καμπούρα της συμβολίζει έναν σταθμό μετεπίβασης. Όσον αφορά το κείμενο, έχω να παρατηρήσω ότι νοηματικά είναι απόλυτα ανούσιο, ενώ φορμαλιστικά η επανάληψη το καθιστά εντελώς αυνανιστικό.' Σε αυτό το σημείο η Καμίλα σηκώθηκε από την καρέκλα της, έσιαξε το αυστηρό, σκούρο φόρεμά της και έτσι όπως είχε στηθεί ευθυτενής και αγέρωχη, με τον φάκελο στο χέρι, τη φαντάστηκα σε κάποιο υπερυψωμένο βήμα στο κέντρο μιας κατάμεστης αίθουσας να διαβάζει συγκινημένη τον δικό της ευχαριστήριο λόγο . Αντί να ξεσπάσει σε λυγμούς, όμως, εκείνη πλησίασε στην άκρη της ταράτσας και σήκωσε τον φάκελο αντίκρυ στον ηλιο λέγοντας με σταθερή, σχεδόν κλινική φωνή : 'Δεν αποκλείεται ο αποστολέας να έχει χρησιμοποιήσει κάποια κρυφή μελάνη ...' κι αυτό που σκόπευε να κάνει ήταν να εφαρμόσει μια απλούστατη μα αποτελεσματική μέθοδο αποκάλυψης αόρατων πληροφοριών που όλοι μας είχαμε διδαχτεί κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής μας στην Εταιρεία, γεγονός που ποτέ δεν συνέβη διότι μία σφαίρα σφύριξε και θρυμμάτισε όλη τη μπροστινή επιφάνεια του γυάλινου κιγκλιδώματος. Κι έπειτα μια δεύτερη ακολούθησε. Ήταν αλήθεια, δεχόμασταν πυρά, αβοήθητοι σε εκείνη την ηλιοκαμένη ταράτσα στο κέντρο της πόλης.

Εγκάρδιος ποιητής

2011-11-28T09:28:00.000-08:00

Ένας εγκάρδιος φίλος μου, ποιητής στο επάγγελμα, με το ελάττωμα να χουφτώνει τον κάβαλό του κάθε φορά που συστηνόταν για να εμφατίσει ακριβώς τον εμπρόθετο προσδιορισμό που κατά τα λεγόμενά του τον διαχώριζε από τους ' ετεροαπασχολούμενους γραφιάδες ', δηλαδή εκείνη την ανθρώπινη ομάδα με την ιδιότητα να δημοσιεύει έντυπα μα ψευδή συμπτώματα κατάθλιψης, και στον οποίο αποκλειστικά εκμυστηρευόμουν τις όποιες περιπτύξεις μου, είχε εύστοχα σημειώσει ένα ομιχλώδες απόγευμα στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου πολυτελείας, πως εγώ και η Καμίλα απο τη στιγμή της ομολογουμένως άβολης πρώτης επαφής μας και εφεξής αλληλοσυμπληρωνόμασταν ' όπως το δοξάρι με τις αλογίσιες χορδές, όπως μια πρέζα αλάτι με φρεσκοτηγανισμένες πατάτες, όπως μια άνω τελεία σε μια μακρά περίοδο λόγου, όπως οι ρυτίδες με την βουτολονική τοξίνη.'

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αν η φίλτατη Καμίλα είχε υπάρξει μάρτυς αυτής της ολοζώντανης διατύπωσης που θα μπορούσε να είχε ξεστομίσει κάποιος σύμβουλος γάμου και μανιώδης αναγνώστης του Ζολά στον ελεύθερο χρόνο του, θα ξάφνιαζε ( ως αριστερόχειρ ) με ένα απότομο και ζυγισμένο χαστούκι τον εγκάρδιο φίλο μου και ποιητή φροντίζοντας να τον σημαδέψει αν όχι για το υπόλοιπο της ζωής του, τουλάχιστον για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του. Το ίδιο πεπεισμένος είμαι ότι, αφότου η περιστρεφόμενη πόρτα του πεντάστερου ξενοδοχείου εξαφάνιζε και το τελευταίο ίχνος του αέρινου φορέματός της, εκείνη θα έσπευδε στο κοντινότερο καρτοτηλέφωνο και ταραγμένη θα αγνοούσε τους κανόνες υγιεινής πιέζοντας το ακουστικό στα χείλη της. Άγαρμπα θα πληκτρολογούσε το πρώτο επείγον νούμερο στην ατζέντα της και με τρεμάμενη φωνή θα όριζε συνάντηση με τον καλύτερο αισθητικό χειρουργό της οικουμένης ή πιθανόν τον υιό του, αφού η Καμίλα είχε καταγράψει το νούμερο αυτό δέκα χρόνια πριν και με αξιοθαύμαστο θάρρος το μετέγγραφε σε κάθε νέα δερμάτινη ατζέντα μέχρι να φτάσει η στιγμή εκείνη που θα επιβεβαιωνόταν έστω και υπό τη μορφή παρομοίωσης ο μεγαλύτερος φόβος της : ότι η νομοτέλεια της φύσης είχε υποβιβάσει την ένταση του βλέμματος της από μοχλό καταστροφικής χιονοθύελλας σε σκουριασμένο μάνταλο ξέπνοου ανέμου.

Ίσως ήταν αυτός ο άνεμος της στερεωμένης φθοράς που φύσηξε στην ταράτσα της Εταιρείας και μας ανακούφισε προσωρινά από την αφόρητη ζέστη του Ιούνη. Ίσως ήταν μάλιστα ο ίδιος άνεμος που ανασήκωσε λιγάκι το μόνιμο, ημιδιάφανο δίχτυ που στόλιζε σαν άλλη μάσκα το επιδιορθωμένο πρόσωπο της Καμίλας και μετέφερε τα εξής λόγια από τα γεμισμένα χείλη της: ' Άνοιξε το λοιπόν, τι περιμένεις;'

Υπεύθυνος Καθηγητής

2011-11-25T07:33:00.000-08:00

Με την Καμίλα είχαμε γνωριστεί επτά χρόνια πριν, όταν ήμασταν αμφότεροι αρκετά αφελείς ώστε να πληρώσουμε ένα γενναίο ποσό με σκοπό να παρακολουθήσουμε επτά αλληλοδιάδοχες διαλέξεις υπό τον γενικό τίτλο : ' Πρακτικές εφαρμογές της θεωρίας του χάους '. Αρχικά είχα πιστέψει πως ο υπεύθυνος Καθηγητής την είχε μισθώσει για την παρουσία της σε εκείνο το σκονισμένο, εγκαταλελειμένο εργοστάσιο γκαζόζων, καθώς η εμφάνισή της παρέπεμπε εμφανώς σε είδος των λεπιδόπτερων με τις τεράστιες, τεχνητές, χρωματιστές βλεφαρίδες της, τα διαφανή στρώματα ρούχων που λιγόστευαν σταθερά κατά ένα τεμάχιο κάθε μέρα και την τάση της να περιφέρεται σπασμωδικά από έδρανο σε έδρανο σαν πεταλούδα σε οίστρο. Όλοι οι παραπάνω λόγοι σε συνδυασμό με μια αδικαιολόγητη καχυποψία μου απέναντι στις μοιραίες γυναίκες με είχαν αποτρέψει από το να την προσεγγίσω και να τη ζητήσω σε δείπνο. Την Κυριακή της τελευταίας διάλεξης, όμως, όταν είχε αποδιώξει όλο το περιττό ύφασμα, αντιλήφθηκα μετά από εξονυχιστική παρατήρηση ότι το ακριβό ρίμελ με την πολύπλοκη σύνθεση που αγόραζε ίσως σε κάποιο πανάκριβο πολυκατάστημα από μια άσπιλη πωλήτρια σε λευκή, εργαστηριακή ρόμπα, δεν επικάλυπτε επαρκώς τα ερωτικά σημάδια που κοσμούσαν αμφιπλεύρως σαν άλλα παράσημα του Τάγματος του Φοίνικα ( διότι ήταν ομολογουμένως αλλοδαπή λόγω της εξωτικής φύσης της και επιπλέον οι εξαίρετες πράξεις της ηύξαιναν το διεθνές γόητρο της Ελλάδας ) τους γυμνούς, ημιδιάφανους ώμους της. Πεπεισμένος ότι μπορούσε ευτυχώς να υποκύψει στα ανθρώπινα πάθη και ότι σάρκινοι λεκέδες δεν είχαν προκληθεί από το καυτό σίδερο που είχε ισιώσει τις μεταξένιες μπούκλες της ή, αλίμονο, από την ίδια σε μια προσπάθεια να παρασύρει ένα θήραμα, σαν εμένα, στη φωλιά της, ζέστανα τις φωνητικές μου χορδές και πλησιάζοντας σε απόσταση αναπνοής, της απηύθηνα σε άπταιστα αγγλικά μια ερώτηση ειδικού ενδιαφέροντος που είχα στηρίξει σε μια πασίγνωστη ρήση του Έντουαρτ Λόρεντζ.

Εκείνη κάρφωσε αυτό το απροσπέλαστο βλέμμα αρχαίας Σφίγγας στο δικό μου και χωρίς να χαλαρώσει ούτε ένα μυώνα, ψαχούλεψε στα τυφλά το ανθηρό ντεκολτέ της και ανέσυρε με χειρουργική ακρίβεια μια κατακόκκινη, αρωματισμένη κάρτα σε χρυσή γραμματοσειρά: ' Είμαι η Καμίλα ' είπε με ορθή φωνή που σιώπησε πλήρως τον απόηχο της ερώτησής μου, τείνοντας την κάρτα προς το μέρος μου, αφού την έπαιξε για λίγο στα λεπτά δάχτυλά της σαν άλλο μπεγλέρι, μεταβιβάζοντας άμεσα την προσοχή μου από το καλοχυμένο στήθος της στους εύθραυστους καρπούς και τις ρουμπινένιες αρτηρίες της. Φαντάστηκα τότε τον εαυτό μου έγκλειστο σε ένα ασανσέρ με χειριστή εκείνη, να ξεχειλίζει το αυστηρό μπλε κοστούμι με τις καμπύλες μιας άλλης δεκαετίες και τα σιρίτια που στολίζουν το μέτωπό της σαν άλλες αφέλειες να χορεύουν όσο ταξιδεύουμε στο ατέλειωτο κορμί της από τις βελούδινες γάμπες, στην τσουλήθρα της μέσης και ακόμη ψηλότερα στο ρετιρέ του αρωματισμένου λαιμού της . Με αφύπνισε γρήγορα, εντείνοντας το πέτρινο βλέμμα της, σαν να ήθελε να με χλευάσει για την ανοησία μου να μιλήσω σε μια ντόπια Θηβαία με επιτηδευμένη βρετανική προφορά . Κατόπιν πετάρισε για μια μόνο στιγμή, μετά από όλα εκείνα τα στυλωμένα λεπτά που μου είχαν φανεί σαν χιλιετίες , τα βλέφαρά της, σαν να ήθελε να με σπρώξει στο γκρεμό επειδή απάντησα λανθασμένα στο αίνιγμά της και τούτη μόνο η στιγμή ήταν αρκετή για να πιστέψω σε ό,τι δεν κατάφερε να με πείσει σε σαρανταεννιά ώρες διάλεξης ο υπεύθυνος Καθηγητής: Το πετάρισμα αυτό των βλεφάρων της, ήταν αρκετό για να προκαλέσει χιονοθύελλα στα υψίπεδα της Κίνας.

Ο Ωκεανός που αγνάντευε τον ωκεανό

2011-11-19T07:48:00.000-08:00

Στο μονάκριβο, χάλκινο και στοργικά στιλβωμένο δίσκο του, ο Αλεχάνδρο κουβαλά σήμερα ένα επιπλέον φορτίο. Αυτό είναι εύκολο να το εικάσει κανείς, αφού η συνηθισμένη παραγγελία των δύο κατάπικρων, λασπόχρωμων καφέδων και των επτά υπέργλυκων μαντλέν που ταξιδεύει καθημερινά εβδομηνταεπτά μαρμάρινα σκαλιά έχω χρονομετρήσει πως συμπίπτει ακριβώς με επτά λεπτά στο εταιρικό ηλιακό ρολόι, την αλλαγή βάρδιας των κουκουλοφόρων καθαριστριών και την εμφάνιση του Ασβέστη , ενός πάλλευκου γάτου απαράμιλλης γοητείας που όλοι οι συνάδελφοι αγαπούμε, στο στομάχι του οποίου ταϊζω εγώ ο ίδιος, ανασηκώνοντας ελάχιστα την αριστερή μανσέτα του ακριβού πουκαμίσου μου, την έβδομη υπέργλυκη μαντλέν λύνοντας έτσι κάθε ενδεχόμενη παρεξήγηση . Αν η επιστήμη είχε εξελιχθεί αρκετά ώστε να εφεύρει έναν σιγαστήρα με ακτίνα δράσης όλη την πόλη ή τουλάχιστον το κεντρικό κομμάτι της, στο οποίο και στεγάζεται η Εταιρεία, και η πολιτεία είχε προνοήσει ώστε να αγοράσει και ακολούθως ενεργοποιήσει τη δράση του, ως εκπαιδευμένος ακροατής και χρόνιος παρατηρητής πουλιών θα μπορούσα να είχα προσθέσει και τον ήχο των φλιτζανιών και πιατικών στην ομάδα των αμετάβλητων παραγόντων που σηματοδοτούν την άφιξη του καφετζή μας.

Ο Ασβέστης, όμως, έχει πάρει ήδη πρωινό, έχει ήδη τεντωθεί, ήδη γλείψει τα μουστάκια του και κουλουριασμένος γουργουρίζει ικετευτικά κάτω από την καρέκλα μου για το συνηθισμένο επιδόρπιο. Αν ο Ασβέστης, ήταν δυο μέτρα ψηλότερος , θα διαπίστωνε ιδίοις όμμασι ότι , παρόλο που το εταιρικό παραληλλόγραμο , μαρμάρινο τραπέζι έχει στρωθεί από τις καθαρίστριες της πρώτης βάρδιας με το δευτεριάτικο λευκό, κεντητό τραπεζομάντηλο, είναι άδειο άκομα, αφού ένα πρόσθετο φορτίο του πεντακάθαρου δίσκου του καφετζή μας έχει καθυστερήσει με πρόχειρους υπολογισμούς τουλάχιστον δύο ολόκληρα λεπτά την παράδοση του πρωινού μας. Επιπλέον, αν εκτός απο την παραπάνω υπόθεση ίσχυε και η υπόθεση ότι ο Ασβέστης με αγαπούσε περισσότερο από τους απρόσωπους συναδέλφους μου, θα έσκιζε χωρίς οίκτο το πρόσωπο του Αλεχάνδρο που μόλις έφτασε, τιμωρώντας τον για το μαρτύριο στο οποίο υπέβαλε τόσο εμένα όσο και τη φίλτατη Καμίλα, το να μας αφήσει δηλαδή -ανήκουστο- νηστικούς σαν άλλους νεοσσούς σε κείνη την γυμνή, καυτή, τσιμεντένια ταράτσα στο κέντρο της πόλης.

Είναι πανεύκολο για τον καθένα που δεν έχει καν διατελέσει χρόνιος παρατηρητής πουλιών και δη ορνίθων ,όπως εγώ να αντιληφθεί τη μεταμέλεια του Αλεχάνδρο από τον τρόπο που έχει χαμηλώσει το ανοιχτόχρωμο βλέμμα του, εχει σφίξει τα ζυγωματικά του και ρυτιδιάσει το μέτωπό του. Η θλίψη του φαίνεται να είναι διπλή σήμερα, ημέρα Δευτέρα, αφού η απρογραμμάτιστη καθυστέρηση έγινε λόγος να αναβληθεί η παρουσίαση του αναγεννημένου εαυτού του όπως συνήθιζε κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα σκηνοθετώντας μια εξαντλητικά προβαρισμένη εκδοχή του εαυτού του την οποία υιοθετούσε για το υπόλοιπο του μήνα αποκλειστικά, όμως, στον εργασιακό χώρο απ όσο γνώριζα . Για παράδειγμα, τον Μάρτη ο Αλεχάνδρο μας ήταν ο Γανυμήδης, τον Απρίλη ο Οδυσσέας, τον Μάη η Ιωάννα της Λωραίνης και αυτόν τον καυτό Ιούνη ήταν ξεκάθαρο πως είχε αποφασίσει να υποδυθεί έναν χαρακτήρα του διάσημου αλκοολικού, Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη.

'Αλεξέι ! Έχεις κάτι για μένα ;' τον ρώτησα συγχωρώντας με την απρόσμενη οικειότητα μου απέναντι στο νέο του εαυτό ( Σημειωτέον ότι οι σχέσεις μας δεν ήταν ίδιες με όλες τις εκδοχές του Αλεξέι μας. Εγώ φερ'ειπείν είχα σκοτωθεί με τον Οδυσσέα και είχα ζητήσει σε γάμο την Ιωάννα της Λωραίνης ) το λάθος του να καθυστερήσει τραγικά το πρωινό μας. Εμφανώς ντροπιασμένος ακόμη, ο Αλεξέι μου παρέδωσε έναν ημιδιάφανο ογκώδη φάκελο και με μισή υπόκλιση αποσύρθηκε αθόρυβα στη δροσιά της μαρμάρινης σκάλας κατεβαίνοντας με ιλλιγιώδη ταχύτητα τα εβδομηνταεπτά πανομοιότυπα σκαλιά της, διακινδυνεύοντας την ισορροπία του αφού οι καθαρίστριες της πρώτης βάρδιας είχαν σφουγγαρίσει ταυτόχρονα με την κατάβασή τους τη σκάλα που δεν είχε εντελώς στεγνώσει πριν την άφιξή του.

Ένα κάποιο βήμα

2011-11-16T19:13:00.000-08:00

Αρχική μου πρόθεση, αγαπητέ αναγνώστη, όσο ακόμη κυοφορούσα το πρόπλασμα αυτού ακριβώς του ιστοχώρου, ήταν να επινοήσω μια μονόπρακτη αστική τραγωδία ή ένα σύντομο ευθυμογράφημα επιχειρώντας να αποφύγω τεχνηέντως το μαρτύριο της συγγραφής μιας θελκτικής εισαγωγής. Θα συμμεριζόμουν τη δικαιολογημένη απογοήτευσή σου, αγαπητέ αναγνώστη, θα χειροκροτούσα επιπλέον ένθερμα και με γυμνά χέρια ( κάτι που δεν συνηθίζω σε κοινωνικές εκδηλώσεις ) το βιτριολικό λόγο σου που στήριξες στη συγγραφική μου αδυναμία, την έλλειψη δημιουργικής φαντασίας και τη φτώχια του λεξιλογίου μου και αυτομάτως θα εγειρόμουν απο το εδώλιο του κατηγορουμένου τη στιγμή που θα εξαπόλυες την τελευταία μομφή που συνοπτικά αφορούσε τη χρήση των λέξεων πτωχεία, πενία και ένδεια από μέρους μου μονάχα ως αποτέλεσμα επισταμένης αναζήτησης σε ένα πάμφθηνο, ξεχασμένο, σκούρο, δερματόδετο λεξικό που έκρυβα ταραγμένος στο τελευταίο ράφι μιας κερασένιας βιβλιοθήκης κάθε που είχα επισκέψεις. Θα σηκωνόμουν, απλώνοντας τα γυμνά μου χέρια σαν άλλος υπνοβάτης ( κάτι που δεν συνηθίζω σε κοινωνικές εκδηλώσεις ) απολαμβάνοντας σιωπηρά την αίσθηση των ατσάλινων δεσμών του καταδικασμένου, ίσως ακόμη ομολογώντας στον εαυτό μου ότι είμαι μια μεταφορά της κερασένιας βιβλιοθήκης, μια φωτογραφία ξύλου τυπωμένη σε μείγμα ξυλοπολτού και ρυτινών, μια αποθήκη αυστηρά προσωπικών ελαττωμάτων, αδυναμιών και αποτυχιών . Με αφοσίωση στυλίτη μοναχού, θα πηδούσα από το τελευταίο ράφι και θα δινόμουν ολόψυχα στον εκτελεστή μου, διότι έχω και εγώ υπάρξει στο παρελθόν απελπισμένος αναγνώστης.

Είναι ένα παγωμένο μεσημέρι, έχω μόλις επιστρέψει από το Ίδρυμα. Η τελετουργία είναι και σήμερα απαράλλακτη: αφήνω το σκούρο πανωφόρι στη ράχη της πολυθρόνας, φορώ ένα νέο ζευγάρι κάλτσες, ετοιμάζω μια κούπα, την ίδια πάντα κούπα, τσάι, και στέκομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή για να συγχρονιστώ με τη ροή των νέων. Προσπερνώ βιαστικά τα ανιαρά ιστολόγια, τις πληκτικές οικογενειακές ιστορίες, τους υπερφίαλους πλεονασμούς των επίδοξων ποιητών, τις επιφανειακές μουσικές των νέων τραγουδοποιών και παγώνω τη ροδέλα αντικρίζοντας μια γνώριμη φωτογραφία. Πρόκειται πράγματι για την ίδια φωτογραφία εκείνου. Σε τούτη την αναδημοσίευση μάλιστα εκπληρώνει και την προφητεία που είχα εικάσει ότι εσώκλειε, αφού στεγάζει πέντε αράδες αγνώστου ιστολόγου, μαχαίρι στην καρδιά. Είναι ένα κηδειόσημο. Κάποιος άλλος άντρας θεώρησε χρέος του να ενημερώσει τον κόσμο για την απώλειά σου, ίσως για το λόγο ότι ήθελε να μεταβιβάσει τον πόνο του, ίσως διότι πίστευε στην περίτρανη ομορφιά σου που σίγουρα είχε αγγίξει κι άλλα φαντάσματα πλην εμού. Εμείς, όμως, είχαμε ενσωματωθεί, όλως τυχαίως, με κάθε σκαλί που κατέβαινα, αφότου είχα βροντήξει πίσω μου την ξύλινη, παράταιρη πόρτα οργισμένος με την αναισθησία των παρευρισκομένων σε εκείνο τον προσφατως βαπτισμένο εναλλακτικό χώρο με τις θερμές μελωδίες. Είχαμε ενσωματωθεί ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

Η προφητεία είναι της οικογενείας του Nobuyoshi Araki στο Winter Journey. Εκείνο το βράδυ τα βλέμματα μας συναντώνται για πρώτη φορά χωρίς εμπόδιο και εύκολα με πείθεις να σε συνοδεύσω πίσω στον ορυμαγδό. Στην ηλεκτρονική οχλαγωγία γνωρίζονται για πρώτη φορά τα σώματά μας ρυθμικά, πιο συγκρατημένα από μέρους σου. Λες δεν σου αρέσουν αυτά τα μέρη, αυτός ο κόσμος, αυτά τα προσωπεία και συμφωνώ μαζί σου θωπεύοντας όπου προφταίνω, με έναν ανεξήγητο φόβο κατα νου, μην μου τελειώσεις. Ύστερα λες θα φύγεις, αν θέλω να με πας σπίτι, και είναι αλήθεια έχω κουραστεί σ' αυτές τις επουσιώδεις εκδηλώσεις καθώς φθάνω πάντα πρώτος, αμήχανα ζητώ πίσω το παλτό μου από τον υπεύθυνο και βγαίνω στους δρόμους ψάχνοντας τρόπους να σκοτώσω το χρόνο μου μέχρι να γεμίσει ο χώρος. Εκείνη τη φορά θυμάμαι, είχα αναμιχθεί σε ένα πλήθος διαδηλωτών που είχαν επιστρατεύσει μια ομάδα ποιητών του δρόμου, εκείνων των εύμορφων, ερωτικών νέων με τα φαρδιά παντελόνια και τη βαριά φωνή που με συνοδεία κοφτών ήχων αυτοσχεδιάζουν εκφράζοντας τον προβληματισμό τους. Ουσιαστικά πρόκειται για άλλο ένα ερωτικό κάλεσμα στο βασίλειο των ζώων. Όλοι οι μαυροντυμένοι , με μπουκάλια μπύρας, είτε με ναρκωτικά, είτε με μια νυχτερινή θλίψη ανά χείρας, είμαστε ερωτευμένοι με τους ραψωδούς. Το ρολόι έχει σημάνει πλέον μιάμιση και είμαστε και οι δυο εκεί, εσύ φοράς το πουκάμισο που τόσο σε κολακεύει, το αθώο βλέμμα σου κι αλήθεια είσαι τόσο ζωντανός όταν τραντάζεσαι στη ράχη του ηχείου. Αρνούμαι βλακωδώς την πρότασή σου μόνο για να μετανιώσω δύο λεπτά αργότερα και να παραγκωνίσω όλο το πλήθος τρέχοντας στο κατόπι σου. Αλλά εσύ έχεις ήδη φύγει και δεν θα σε ξαναδώ ποτέ.

Η ώρα είναι ήδη πεντέμιση και έχει αποκτήσει υφή μεταλλική. Χαιρετώ βεβιασμένα και κατευθύνομαι προς τον κεντρικό δρόμο με την ελπίδα να προλάβω το τρόλλευ, σχεδόν τρέχω, σκοντάφτω και σπάω τα μούτρα μου. Σηκώνομαι, και ξεσκονίζομαι αγνοώντας τα χαχανητά των μέθυσων καθώς είμαι ήδη επικεντρωμένος στην αναζήτηση του εμποδίου με σκοπό να το εκσφενδονίσω όσο πιο μακριά δύναμαι. Το βρίσκω αμέσως, σαβανωμένο με μια ισχνή κουβέρτα και σχήμα ακαθόριστο. Κλωτσώντας το ψηλά και κοιτώντας από απόσταση συνειδητοποιώ έντρομος ότι έχω σουτάρει ένα βρέφος. Μέχρι που αυτό χτυπά ξανά στο πεζοδρόμιο και μες στη νεκρική σιγή του ξημερώματος ξεδιπλώνεται εκκωφαντικά η απάτη. Είναι ένα κούφιο κέλυφος, μια πλάνη οπτική, μια ψευδαίσθηση αξίας περιφρονητικού οίκτου και σπανίως λίγων κερμάτων. Είχα διαβολοστείλει ένα καύκαλο και αυτό ήταν ένα κάποιο βήμα.